Featured Posts

26 April 2015

[Review] All Them Witches - At the Garage

No comments :
Διαβάζοντας το όνομα All them Witches και βλέποντας τα εξώφυλλα τους, θα περίμενε κανείς να ακούσει ένα “black death satan worship nordic metal” συγκρότημα!!!! Στην πραγματικότητα όμως  πρόκειται  για ένα heavy rock desert κουαρτέτο που τιμά τα Blues και τη ψυχεδέλεια όπως ορίστηκε στα 00’s από μπάντες όπως οι Dead Meadow.

Η μπάντα από το Nashville έχει κυκλοφορήσει δύο full album το Our Mother Electricityτο Lighting at the Doorκαι δυο Ep το Effervescentκαι το ολόφρεσκο A Sweet Release”. Το “At the Garage” είναι μία live κυκλοφορία και μίξη από δύο βραδιές όπου η μπάντα έπαιξε ζωντανά στο μαγαζί “The Garage” στο Winston-Salem της Βόρειας Καρολίνας και το συγκρότημα είναι απλά στα καλύτερά του!

Στο “Mountain” που ανοίγει το δίσκο οι επιρροές στους Pink Floyd είναι έντονες πάντα όμως, φιλτραρισμένες μέσα από το στυλ τους. Πιο βαριές κιθάρες και πλήκτρα, που ταιριάζουν απόλυτα στον ήχο τους, δημιουργούν την δικιά τους ψυχεδέλεια. Στο σχεδόν instrumental “Funeral For A Great Drunken Bird” πλήκτρα και fuzzαριστές κιθάρες δίνουν τον τόνο και μας βάζουν στο κλίμα για το τι θα ακολουθήσει. Στο δωδεκάλεπτο “Marriage Of Coyote Woman / Elk.Blood.Heart” – δυο τραγούδια «κολλημένα» και παιγμένα σαν ένα –  ξεδιπλώνονται οι Blues αλλά και Soul ανησυχίες  της μπάντας. Μελωδικές μπασογραμμές, κλαψιάρικα solos ασορτί με τους ταξιδιάρικους ήχους των πλήκτρων. Σειρά έχουν τα “When God Comes Back” και το “Charles William” δύο εξαιρετικά τραγούδια που δεσπόζει η ερμηνεία και η ιδιαίτερη φωνή του μπασίστα – τραγουδιστή Michael Parks Jr. Heavy rock δυναμίτης, το πρώτο, με κιθάρες που ξεχωρίζουν και groove που σε παρασέρνει από τον εξαιρετικό drummer Robby Staebler που είναι πάντα «εκεί», ενώ το δεύτερο, κουβαλάει μια «ινδιάνικη» ατμόσφαιρα καθώς το slide ανεβοκατεβαίνει στην κιθάρα του Ben  McLeod. Highlight θα έλεγε κανείς ότι είναι το “Death of a Coyote Woman” κάτι, που απ’ ότι φαίνεται, το γνωρίζει και η μπάντα γι’ αυτό το επέλεξε και ως encore. Εξαιρετικά solos  και μια jam αίσθηση που μέσα από ακόμα μία 12λεπτη εκτέλεση σε πάει ένα ωραίο ταξίδι. Για το τέλος επέλεξαν  να διασκευάσουν ένα από τα πιο γνωστά Blues τραγούδια, το “Born Under a Bad Sign”. Και ποιος δεν έχει κολλήσει με αυτό το τραγούδι. Straight κιθάρες, ένα διαβολικό fuzzαριστό μπάσο και τα πλήκτρα να δίνουν την extra πινελιά.

Οι All Them Witches είναι ένα σύγχρονο συγκρότημα με δικό του ήχο έχοντας σαν δυνατό του σημείο την κιθάρα και τα πλήκτρα, ενώ τα φωνητικά είναι ιδιαίτερα και δεν αντιγράφουν. Επεξεργάζονται τις επιρροές τους χωρίς να ακούγονται Retro. Στα πολύ θετικά η παραγωγή του δίσκου όπου κάποιες στιγμές νομίζεις ότι παίζουν στο σαλόνι σου και νιώθεις την ατμόσφαιρα. Αναμφισβήτητα είναι μια live μπάντα όπου αποδίδει αυτήν την αίσθηση και στα studio album της. Ότι έχουν κυκλοφορήσει είναι αξιόλογο και προτείνεται για ακρόαση. Groupαρα Liveαρα …



by Kavaldi & Jason

23 April 2015

[The 60's-70's Vault] It Came From Japan - part 1 -

No comments :

Η Ιαπωνία είναι μία πολύ ενδιαφέρουσα χώρα. Πολύ. Η τεχνολογία, ο κινηματογράφος και η μουσική, αν τα πάρουμε σαν υποστάσεις και όχι σαν απλές έννοιες, αγκάλιασαν τις προτάσεις των ανατολιτών, οι οποίες πολλές φορές ικανοποιούν συγκεκριμένα γούστα ή δημιουργούν γούστα. Στην τέχνη της μουσικής, η δεκαετία του 1970 στην Ιαπωνία ήταν ιδιαίτερα έντονη και συναρπαστική, προσφέροντας ουκ ολίγες κυκλοφορίες στις οποίες παρελαύνουν όλα τα είδη της εποχής, όπως αυτά πρωτοεκφράστηκαν στην Ευρώπη και την Αμερική. Η ψυχεδέλεια και το pop feeling των H.Π.Α., το progressive rock και ο λυρισμός της Αγγλίας, ο πειραματισμός και το krautrock της Γερμανίας, εισχώρησαν στη μουσική των Γιαπωνέζων, οι οποίοι χρειάστηκαν μόνο το φίλτρο της δικής τους παραδοσιακής μουσικής για να γεννηθούν μοναδικής ομορφιάς δίσκοι. Επειδή η στήλη φαίνεται ότι αγαπάει τον αριθμό 3, σε αυτό το πρώτο αφιέρωμα θα παρουσιαστούν τρεις κυκλοφορίες για διαφορετικά γούστα (ή και πάλι όχι).

21 April 2015

[Review] Acid King - Middle of Nowhere , Center of Everywhere

No comments :
Παρατηρώντας τον τρόπο συγγραφής σε διάφορα reviews ηλεκτρονικά και έντυπα, διαπίστωσα ότι υπάρχουν δύο μεγάλες σχολές παραγωγής κειμένων που περιγράφουν δίσκους. Ο πρώτος είναι το generic κείμενο που λέει «οι εξαιρετικοί ‘Χ’, μας δίνουν έναν πολύ καλό δίσκο. Τα ριφ του ‘δείνα’ είναι καταπληκτικά. Η φωνή του ‘έτσι’ τα δίνει όλα, και όλα αυτά υπο την εποπτεία του σφιχτοδεμένου μπασίστα <ινσερτ άλλο ένα όνομα>. Τέλος Την παραγωγή την έχει κάνει ο τάδε. Πολύ καλό και το εξώφυλλο, δενει με το αλμπουμ, περιμένουμε να τους δούμε live. Δι εντ.»  Ο άλλος τρόπος είναι ο τρόπος του ονειροπαρμένου. Δεν λέει κουβέντα για τον ήχο του δίσκου, αλλά γράφει παραληρηματικά για τα συναισθήματα που του έβγαλε ο δίσκος. Στο τέλος έχεις διαβάσει λίγο από το ποιητικό του απωθημένο, αλλά δεν έχεις βγάλει άκρη πως ακούγεται ο δίσκος για τον οποίο μιλάει. Παρουσιάζοντας λοιπόν, τον νέο δίσκο των Acid King “Middle of Nowhere, Center of Everywhere” δεν θελω να μπω στη λογική καμιάς από τις δύο «σχολές», ωστόσο δεν ξερω αν θα τα καταφέρω. Γιατί; Γιατί αφενός δεν είμαι τόσο πρωτότυπος του λόγου μου, αφετέρου γιατί για να σου περιγράψω το πώς μου ακούγεται ο συγκεκριμένος δίσκος, δεν μπορώ να μην αναφέρω….

16 April 2015

[Interview] Down with Amniac

No comments :
Καλώς ήλθατε στο DT
Πείτε μας λίγα λόγια για το συγκρότημα σας, πότε & που ξεκινήσατε ? Πως βρεθήκατε μεταξύ σας?
Σαν Amniac είμαστε από τις αρχές του 2011, κάποιοι από εμάς παίζαμε μαζί και παλιότερα με άλλο όνομα και σε άλλο είδος μουσικής, ήμασταν φίλοι που γνωριστήκαμε στην ευρύτερη περιοχή του Πειραιά . Για τρία περίπου χρόνια ήμασταν η ίδια τετράδα και κυκλοφορήσαμε ένα Demo-Ep. Από τότε έχουμε κάνει δύο αλλαγές στην θέση του μπάσου και το καλοκαίρι βγάλαμε τον πρώτο μας δίσκο που λέγεται “Infinite”.

Ποιες θα λέγατε ότι είναι οι βασικές σας επιρροές?
Όλοι μας μεγαλώσαμε ακούγοντας  Black Sabbath. Οι μεγάλες μας αγάπες είναι οι Isis και οι Gojira.

Για τι θέματα μιλάτε στους στίχους σας? Τι σας κεντρίζει πιο πολύ το ενδιαφέρον?
Γενικότερα με όσα θέματα απασχολούν τους ανθρώπους της ηλικίας μας, κοινωνικοπολιτικά αλλά και ιδιαίτερα με τα θρησκευτικά.

Σας ενδιαφέρει η επικοινωνία με το κοινό, σε όλα τα επίπεδα, ή παίζετε καθαρά για τον εαυτό σας?
Η βασική αρχή είναι να παίζεις για τον εαυτό σου, τότε γίνεσαι καλύτερος και αυτό φαίνεται και στο κοινό. Προφανώς και μας ενδιαφέρει η άποψη του κόσμου και θέλουμε να είμαστε αρεστοί και όχι για οικονομικού λόγους.

Νιώθετε κομμάτι κάποιας συγκεκριμένης "σκηνής" ? Στην οποία θέλετε να συμμετέχετε & να συμβάλετε ή σας αφήνει αδιάφορους κάτι τέτοιο?

Το θέμα με τις σκηνές είναι απλό, παίζεις την μουσική που σου αρέσει και υποστηρίζεις και τις άλλες μπάντες παρόμοιου ήχου απλά επειδή σου αρέσουν. Εμείς ανήκουμε στην ευρύτερη post-sludge-doom metal σκηνή και χαιρόμαστε που έχει τόσο καλές μπάντες στην Ελλάδα για να περνάμε τόσο ωραία.


Πώς φαντάζεστε το συγκρότημα σε δέκα χρόνια?
Όσο το δυνατόν περισσότερα live, σίγουρα άλλον ένα δίσκο και μακάρι να καταφέρουμε και το όνειρο μας το οποίο είναι να κάνουμε ένα tour στο εξωτερικό.

Ποιον γνωστό καλλιτέχνη θα θέλατε για “guest” στον δίσκο σας & γιατί?
Σίγουρα τον πανέμορφο βόθρο του A.Turner από Isis σε guest φωνητικά γιατί είναι αυτός που είναι και πιστεύουμε ότι θα μας ταίριαζε.

Ποια είναι τα πλάνα σας για το προσεχές μέλλον?
Μόλις φύγει από την μέση ένα "φανταριλίκι" που μας ταλαιπωρεί θα μπούμε σιγά σιγά για τον επόμενο δίσκο, έχουμε κλείσει σε ένα φεστιβάλ για τον Σεπτέμβριο  και ότι άλλο τύχει γενικά.

Καλή επιτυχία σε ότι & αν κάνετε ο επίλογος δικός σας.
Ευχαριστούμε πολύ  εσάς αλλά και όλο τον κόσμο που μας στηρίζει τόσα χρόνια, συνεχίστε  να στηρίζετε την underground σκηνή, σας έχει ανάγκη και της αξίζει.



by Kavaldi

15 April 2015

[Quick Fixes] Loimann - Drowning Merged Tantras

No comments :
Αφήνω τα πολλά μπλα-μπλα και μπαίνω κατευθείαν στο ζουμί για να είμαι σύντομος.
Οι Loimann μας έρχονται από την Ιταλία και κυκλοφόρησαν πρόσφατα το 2ο τους δίσκο (στην Behold the Ruins) με τίτλο "Drowning Merged Tantras" το οποίο νομίζω πως δύσκολα θα αφήσει αδιάφορο κάποιον που αρέσκεται σε doom ακούσματα. Το συγκρότημα εδώ και λίγα χρόνια άλλαξε μουσική κατεύθυνση και απ'ό,τι φαίνεται αυτό είχε πολύ καλό απότέλεσμα. Αφήνοντας στην άκρη τις heavy rock ανησυχίες τους επικεντρώθηκαν και δούλεψαν πάνω σε doom/metal μοτίβα. Η προσεγμένη παραγωγή και τα πολύ ταιριαστά φωνητικά είναι δύο από τα δυνατά "χαρτιά" του δίσκου, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι υστερεί στα υπόλοιπα. Η παραγωγή, χωρίς να είναι "γυαλισμένη", έχει πολύ όγκο κι ένταση και αν δώσεις και λίγη ακόμα από τον ενισχυτή σου τότε θα δεις τη μουσική των Loimann να ξεδιπλώνεται όπως της πρέπει. Το fuzz στο μπάσο δίνει τον επιπλέον όγκο και την απαραίτητη βρωμιά ενώ τα φωνητικά δίνουν έναν ξεχωριστό και πιο επικό τόνο σε σημεία και αρκετές είναι οι φορές που εναλλάσσονται καθαρά και παραμορφωμένα φωνητικά. Το άλμπουμ διαρκεί 55 λεπτά και καταφέρνει να κρατήσει μια πολύ ενδιαφέρουσα ατμόσφαιρα από την αρχή μέχρι το τέλος, με αρκετά καθηλωτικά σημεία και με κομμάτια όπως το "Haeresis" και το "Tantras... Drowned" που προσωπικά, στις πρώτες ακροάσεις του δίσκου με έκαναν να τα ξαναβάζω από την αρχή αμέσως μόλις τελείωναν για ακόμα μία ακρόαση. Το άλμπουμ κρίνεται άψογο και συστήνεται ανεπιφύλακτα σε "ντουμάδες" και μη.

> Σώτος
Drowning Merged Tantras
1. Intro - One Last Fiery Thrill (4:24)
2. Creed Erase Us All (5:33)
3. Haeresis (8:26)
4. Worsen Flow (7:11)
5. Middle - Lock your Gist within your Creed (2:28)
6. Morbid Conclave (8:51)
7. D.iS.M.al III (9:26)
8. Tantras... Drowned (6:14)
9. Outro - Ecce Homo (2:28)


13 April 2015

[Interview] Down with Gap the Mind

No comments :
Καλώς ήλθατε στο DT Πείτε μας λίγα λόγια για το συγκρότημα σας, πότε & που ξεκινήσατε ? Πως βρεθήκατε μεταξύ σας?
Οι Gap the Mind είναι οι Ηλίας (ντραμς), Κώστας (κιθάρα), Κωνσταντίνος (φωνή) και Χρήστος (μπάσο).  Η όλη φάση ξεκίνησε από τον Ηλία και τον Κώστα στην κιθάρα, που έπαιζαν παλιότερα μαζί. Μετά από μερικά τζαμ, δημιουργήθηκε η ανάγκη ενός πιο ολοκληρωμένου σχήματος, οπότε ήρθε και ο Χρήστος στο μπάσο και ο Κωνσταντίνος στα φωνητικά. Όλα αυτά κάπου στα τέλη του ’12.

Ποιες θα λέγατε ότι είναι οι βασικές σας επιρροές?
Η μουσική μας βρίσκει πατήματα στο σκληρό ήχο, όπως διαμορφώθηκε από τους Sabbath στις αρχές του ‘70,την σκοτεινή ψυχεδέλεια της πεντατονικής και το heavy punkrock των πρώιμων Kyuss.

Για τι θέματα μιλάτε στους στίχους σας? Τι σας κεντρίζει πιο πολύ το ενδιαφέρον?
Θα σου απαντήσουμε με αυτό που γράφουμε και στο ντέμο μας: γράφουμε για ότι αγαπάμε, ότι μας εξοργίζει και στην τελική για το χάος που έχει ο καθένας στο μυαλό  του.

Σας ενδιαφέρει η επικοινωνία με το κοινό, σε όλα τα επίπεδα, ή παίζετε καθαρά για τον εαυτό σας?
Παίζουμε για το ροκ και για τα τσάμπα ποτά! Πέρα από την πλάκα, δε θεωρούμε ότι μπάντα και κοινό πρέπει να διαχωρίζονται και παίζουμε για να γουστάρουμε όλοι μαζί.

Νιώθετε κομμάτι κάποιας συγκεκριμένης "σκηνής" ? Στην οποία θέλετε να συμμετέχετε & να συμβάλετε ή σας αφήνει αδιάφορους κάτι τέτοιο?
Θεωρούμε ότι είμαστε κομμάτι της underground μουσικής σκηνής, στηρίζοντας την ελεύθερη μουσική έκφραση και δημιουργία χωρίς να αποκλείεται κανένας από αυτή. Μας αφήνουν αδιάφορους οι ταμπέλες και τα κυρίαρχα πρότυπα της μουσικής βιομηχανίας.

Πώς φαντάζεστε το συγκρότημα σε δέκα χρόνια?
Δεν έχουμε ιδέα…

Ποιον γνωστό καλλιτέχνη θα θέλατε για “guest” στον δίσκο σας & γιατί?
Γενικά θα προτιμούσαμε στο δίσκο μας να συμπεριλάβουμε φίλους μας που γουστάρουν αυτό που κάνουμε. Αν έπρεπε να διαλέξουμε από γνωστούς θα πούμε έναν ο καθένας: Roger Waters , Glenn Hughes, Geezer Butler, Βrent Ηinds.

Ποια είναι τα πλάνα σας για το προσεχές μέλλον?
Για το προσεχές μέλλον έχουμε κανονισμένα κάποια λάιβ σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη  και θέλουμε να γυρίσουμε παίζοντας, όσες περισσότερες πόλεις είναι δυνατόν. Ίσως μετά να κάτσουμε να γράψουμε και κάποιο ΕP.

Καλή επιτυχία σε ότι & αν κάνετε ο επίλογος δικός σας.
Μπορείτε να ακούσετε και να κατεβάσετε τη μουσική μας από τους παρακάτω συνδέσμους ή  καλύτερα να έρθετε να μας ακούσετε από κοντά!

facebook | bandcamp | soundcloud

by Kavaldi



08 April 2015

Durden Journals vol.3

No comments :
 Γεια χαρά. Αυτή τη φορά, το κείμενο δε θα έχει ιδιαίτερες αναλύσεις και νοητικά σχήματα όπως την προηγούμενη. Αυτό το “Journals” θα τιμήσει λίγο περισσότερο το όνομά του, και θα σταθεί σαν μια καταγραφή των μουσικών μου ερεθισμάτων τις τελευταίες μέρες.

02 April 2015

[Compilation] Not Just Another Greek Salad

No comments :
Συνηθίζω να πρήζω τον κόσμο πριν ασχοληθεί με οποιοδήποτε άκουσμα που έρχεται από την άλλη άκρη του κόσμου να κοιτάξει λίγο στη διπλανή, στην παραδιπλανή και προφανώς στην ίδια του την πόλη για "ντόπιες ομορφιές" που μπορεί να του έχουν ξεφύγει. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι απαξιώνω κάποια μουσική που έρχεται από οπουδήποτε αλλού. Στην εποχή του ίντερνετ βομβαρδιζόμεθα με μπούρδες είτε ντόπιες είτε εισαγόμενες, οπότε το καλό φιλτράρισμα είναι απαραίτητο.
Γράφοντας 30.000 και πλέον χιλιόμετρα στο τιμόνι κάθε χρόνο συνηθίζω να τα ντύνω μουσικά πολλές φορές με δικές μου συλλογές, μία από αυτές είναι και τούτη, με επιλογές από την ελληνική σκηνή, με πρόσφατες αλλά και λίγο παλιότερες κυκλοφορίες.

01 April 2015

[Review] Ufomammut - Ecate

No comments :
Οι Ufomammut επιστρέφουν τέλος Μαρτίου με τον 7ο δίσκο τους, “Ecate” από τη Neurot Recordings. Όπως οι περισσότεροι δίσκοι τους, η “Ecate” έχει μουσική συνοχή και ενιαίο concept. Οι συνθέσεις είναι πιο πιασάρικες, αλλά δεν αποκλίνουν καθόλου από τον μοναδικό τους ήχο - πρόκειται δηλαδή για μια ακόμα δυνατή ντόπα... Τον τίτλο τον έχουν δανειστεί από την Εκάτη, ελληνίδα θεά του κάτω κόσμου με μαντικές ικανότητες και τριπλή μορφή που της επέτρεπε την επικοινωνία με νεκρούς, ζωντανούς και τους θεούς, και όπως λένε και οι ίδιοι, πρόκειται για μία διαχρονική, αμφιλεγόμενη και σκοτεινή παρουσία, συνδεδεμένη με τη δύναμη της γνώσης. Έχωντας ήδη ασχοληθεί με την αποκάλυψη της γνώσης στο “Eve”, έτσι και η “Ecate” - λόγω τίτλου σε πρώτη φάση -  έχει αναφορά στην ίδια ιδέα. 

Και αυτή την ιδέα φροντίζουν να την τονίσουν και με το εισαγωγικό τους κομμάτι “Somnium”, το οποιο λογικά αναφέρεται σε ένα από τα πρώτα κείμενα επιστημονικής φαντασίας που περιγράφει ένα ονειρικό ταξίδι από τη γη στη σελήνη. Καλούμαστε κατά κάποιο τρόπο να γνωρίσουμε μία ακόμα αποκάλυψη των Ufomammut, κάτι και το οποίο συμβαίνει. Ενώ μπορεί η “Ecate” να είναι όντως πιασάρικη, φαίνεται ότι είχαν κάτι πολύ συγκεκριμένο στο μυαλό τους φτιάχνοντας έναν ολοκληρωμένο (μουσικά και νοητικά) δίσκο, δίνοντας την ίδια στιγμή έναν μεγάλο χώρο σε συνθέσεις από jam. Παρ’ ολα αυτά πρόκειται για δίσκο που η ουσία του βρίσκεται στα συναισθήματα και στις εντυπώσεις που δημιουργεί, παρά στις ίδιες τις συνθέσεις.

Ειδικότερα λοιπόν, ο δίσκος ξεκινάει με το “Somnium”, το οποίο πέρα από τη διανοητική του προσφορά, είναι ένα μυστικιστικό σύντομο και σκοτεινό κομμάτι, κάνοντας μια δυνατή εισαγωγή. Το “Plouton” είναι επίσης ένα groove-ατο κλασικό κομμάτι τους το οποίο δίνει την αίσθηση της συνέχειας του “Somnium”. Το “Chaosecret” συνεχίζει στα ίδια fuzz μοτίβα με τα στρεβλωμένα ουρλιαχτά, αλλά ανατινάσσεται στα μισά, θυμίζοντάς μας γιατί αγαπάμε τόσο αυτή τη μπάντα. Στη σειρά του “Temple”, πλέον καταλαβαίνει κανείς τη συνοχή και την ολοκλήρωση του album μιας και το ιδιαίτερο ψυχεδελικό τους mood δεν έχει αλλάξει μορφή καθόλου ως τώρα. Στοιχείο που ξεχωρίζει είναι τα καθαρά φωνητικά, που ψελίζουν στίχους, δίνοντας την καινοτομία που περιμέναμε να ακούσουμε. Φυσικά δε μένουν μόνο εκεί μιας και πρόκειται για κομμάτι με πειραματικά στοιχεία και ποικιλία στα riff. Ένα ακόμα σύντομο, ψυχεδελικό κομμάτι που δίνει την εντύπωση πως κάτι σκοτεινό ετοιμάζεται να συμβεί, είναι το “Revelation” που ακολουθεί. Την κορύφωση όμως τη φυλάνε για το τέλος... Το “Daemon” είναι ίσως το καλύτερο κομμάτι του δίσκου στο οποίο συναντά κανείς ψυχεδελικές λούπες, επιθετικά riffs που μοιράζουν οργασμούς και δημιουργούν το χάος που οι Ufomammut προσφέρουν απλόχερα εδώ και 16 χρόνια.

Η πλειονότητα των συνθέσεων είναι 10λεπτες, πειραματικές οργασμικές τελετές για τ’ αυτιά. Ο δίσκος είναι εγκεφαλικός και ώριμος και μάλλον αυτό είναι που ήθελαν να κάνουν, γιατί η αμεσότητά του δεν αφήνει πολλά περιθώρια συζητήσεων. Φυσικά δε θα μπορούσε να μη συμβάλει σε όλη αυτή τη μουσική τελετή, το εξώφυλλο του δίσκου με τη γεωμετρική του σχεδίαση.  Οι γνωστοί-άγνωστοι Malleus θα τυπώσουν μάλιστα μία limited edition του δίσκου, συνοδευόμενη με ένα booklet το οποίο θα έχει σχέδια στην ίδια λογική, για κάθε ένα κομμάτι.

Αυτό που καταλαβαίνουμε λοιπόν είναι ότι οι Ufomammut είναι από τις μπάντες που δεν αστειεύονται και που τα album τους έχουν περάσει από ώριμες διαδικασίες σύνθεσης και σκέψης, μέχρι να φτάσουν στα αυτιά μας και αυτό είναι μάλλον το χαρακτηριστικό το οποίο κάνει τους πάντες να τους λατρεύουν. Η “Ecate” είναι ένας θεϊκά εμπνευσμένος δίσκος με προσωπικότητα και έχει τόνους ψυχεδέλειας, sludge και πειραματισμού για ακόμη μία φορά, αυτό που ακριβώς χρειαζόμαστε...



by Gaia

5 Bands For Your Primitive Needs

No comments :

Είναι κάτι τύποι εκεί έξω, που μεγάλωσαν κάνοντας skate ακούγοντας MC5, Death (τους καλούς από το Detroit), Black Sabbath, Witchfinder General, Black Flag, Thin Lizzy, Tank… Στη πορεία λοιπόν άρχισαν να παίζουν σε μπάντες ισορροπόντας μεταξύ proto-punk/hardcore και heavy metal (το καλό το εγγλέζικο new wave). Μιάς και κατά τη γνώμη μου δεν παίρνουν το credit που τους αναλογεί, είπα να προτείνω 4-5 απ’ αυτές, μπας και αξιωθεί κανένας να ρίξει μια αυτιά.


Πρώτοι και καλύτεροι λοιπόν, οι Kαλιφορνέζοι Annihilation Time. Ξεκινώντας το 2001, κυκλοφόρησαν 3 full-length και ένα EP για να διαλυθούν το 2009. Ο ομώνυμος δίσκος (καθώς και το ΕΡ τους "Bad Reputation") κινούνται περισσότερο κοντά στους πρώιμους Black Flag. To 2005 κερνάνε φάπες προς πάσα κατεύθυνση με τη δεύτερη δουλειά "ΙΙ", όπου το crossover με το proto-metal κάνει δυνατή εμφάνιση ενώ το '08 κυκλοφορούν την τελευτάια δουλειά σαν Annihilation Time, "III: Tales of the Ancient Age" παραμένοντας στα ίδια επίπεδα ενέργειας και μετά από ένα χρόνο διαλύονται αν και οι αλλαγές στη σύνθεση τους ήταν συνήθεις με τον κεντρικό πυρήνα να μένει σταθερός.
Δείγμα:

Κάποια μέλη των Annihilation Time, σχημάτισαν στη πορεία τους Lecherous Gaze. οι οποίοι λίγο πολύ αποτελούν φυσική εξέλιξη των ΑΤ, δίνοντας μεγαλύτερη έμφαση στο hard rock κομμάτι παρά στο punk. Δύο albums και ένα ΕΡ ως τώρα με τον πρώτο τους δίσκο “On The Skids” να ξεχωρίζει.
Δείγμα:

Και συνεχίζουμε με τους The Shrine, οι οποίοι είναι και αποκαϊδια ολκής. Δύο δίσκοι ως τώρα και γι’αυτούς, το “Primitive Blast” του 2012 και το περσινό “Bless Off”. Χωρίς να είναι τίποτα το ιδιαίτερο ή πρωτοπόρο, εδώ έχουμε να κάνουμε με μουσική για μπύρες, πάρτυ και καλοπέραση. Και τα δύο δισκάκια ξεχειλίζουν από ενέργεια. Ότι καλύτερο (μετά το Thrash σαφώς) για το καλοκαίρι που έρχεται σιγά σιγά. Να σημειωθεί πως πέρυσι έβγαλαν και ένα single διασκευάζοντας το “Waiting For The War” από τους Soggy. Αν τους πετύχετε πουθενά live, να τιμήσετε όπωσδηποτε παίρνοντας και κάνα δυο εξάδες μπύρες μαζί.
Δείγμα:

Επόμενη μπάντα, είναι οι Ολλανδοί Death Alley (όπου έχουμε τον κιθαρίστα των Devil’s Blood και πρώην μέλη των Mühr). Παρόλο που δημιουργήθηκαν το 2013, το μόνο που έχουμε στα χέρια μας είναι ένα 7ιντσο “Over Under / Dead Man's Bones” και ένα 7” split με τους Peter Pan Speedrock. Σε ενάμιση μήνα βγαίνει το ντεμπούτο τους οπότε όλα καλά. Μιλάμε για μια άκρως απολαυστική μπάντα, η οποία ακούγεται λίγο πιο heavy rock και σε στιγμές nwobhm από τις υπόλοιπες. Ζωντανά είναι απολαυστικότατοι (διασκευάζουν και Flower Travellin’ Band) και τις δύο φορές που τους πέτυχα, με αποκορύφωμα το tour με τους The Shrine και τους Dirty Fences.  
Δείγμα:

Στο ίδιο πνεύμα με τους Annihilation Time, βρίσκουμε και τους επίσης Καλιφορνέζους Blasting Concept. Ένα 7ιντσο και ένα 12ιντσο απ’αυτά τα παρτάλια μέχρι στιγμής και αναμένουμε τη νέα τους δουλειά με τίτλο “Sloth Rocket” σύντομα.

Δείγμα:

Τέλος, να ακούτε Zeke:



Thanos